 Psychoterapia nie jest:
- wychowywaniem i ocenianiem pacjenta
- dawaniem rad
- tworzeniem gotowych recept
- zaspokajaniem pragnień pacjenta
Psychoterapia jest:
- terapeutyczną relacją
- wspólną pracą pacjenta i terapeuty
- badaniem myśli, uczuć i fantazji pacjenta
- wspomaganiem jego rozwoju
- miejscem, gdzie w atmosferze szacunku i zaufania pacjent może otwarcie mówić o swoich nadziejach, pragnieniach, trudnościach i porażkach
|
|
O psychoterapii psychoanalitycznej
Wiadomo, że trudne przeżycia, doświadczone urazy wpływają na naszą psychikę i są źródłem smutku, napięcia, lęku, a także złości lub przytłaczającego poczucia krzywdy. Mogą powodować depresję, nerwicę, fobie, lęki czy zaburzenia odżywiania.
Z kolei stan psychiki wpływa na to, jak układa nam się w życiu. Trudności psychiczne mogą uniemożliwiać dobre funkcjonowanie w szkole, w pracy, utrudniać znalezienie partnera. Mogą być źródłem nieporozumień w rodzinie, a także niekorzystnie wpływać na zdrowie fizyczne.
Terapeuta słucha wypowiedzi pacjenta, stara się poznać jego przeżycia, zrozumieć myśli i uczucia, by w bezpiecznych granicach gabinetu badać wewnętrzny świat pacjenta, jego fantazje, uczucia, motywacje, to, jak spostrzega siebie i innych - także te aspekty jego psychiki, które często są dla niego trudne, które umykają jego świadomości.
Psychoterapia ma pomóc pacjentowi w lepszym poznaniu siebie, przeżywaniu w pełni radości i smutków i - w rezultacie - w bardziej świadomym życiu w większej harmonii ze sobą i z innymi. Ma także umożliwić czerpanie większej satysfakcji z pracy, bycie bardziej twórczym, kochanym i kochającym.
 Psychoanaliza była pierwszą formą terapii rozmową. Jej twórca, Zygmunt Freud, pragnął nie tylko leczyć objawy swoich pacjentów, ale przede wszystkim ich zrozumieć. Chciał poznać ich wewnętrzny świat, myśli i uczucia - zarówno te, których byli świadomi, jak i te, o których istnieniu można było jedynie wnioskować pośrednio: badając przejęzyczenia, czynności pomyłkowe, swobodne skojarzenia, niekonsekwencje w działaniu czy marzenia senne.
Praca Freuda z pacjentami doprowadziła do rozwoju podstawowych technik i postaw, które są dziś powszechnie stosowane w większości przypadków terapii werbalnej.
Wspólna praca pacjenta i terapeuty, polegająca na nadawaniu znaczenia, analizowaniu zachowań, fantazji, myśli i uczuć, jest nadal podstawą psychoterapii psychoanalitycznej.
Stworzona przez Zygmunta Freuda teoria psychoanalityczna znalazła swoich zwolenników i kontynuatorów.
Jedną z nich była Melanie Klein. Rozwinęła jego idee, kładąc nacisk na to, że popędy, o których pisał Freud, są od samego początku życia dziecka skierowane do najważniejszej dla niego osoby - do matki. W ten sposób Melanie Klein postawiła na pierwszym miejscu w psychoterapii badanie relacji i wiążących się z nią pozytywnych i negatywnych uczuć.
Specyficzna głęboka relacja nawiązująca się między terapeutą a pacjentem, badanie związku tej relacji z wcześniejszymi doświadczeniami pacjenta - to nadal kluczowe tematy psychoterapii psychoanalitycznej.
|
|
|
|
